หลังจากที่ไม่ได้อัพมานานมากมาย

งานมันก็เยอะไม่ได้ว่างอะไรสักเท่าไร

แต่ตอนนี้ก็เสร็จเกือบหมดแล้ว

 

แต่..

อยากบ่นเรื่องเพื่อนหลายคน

ซึ่งมันน่าเบื่อบอกไม่ถูก

บางครั้งเรามานั่งคิดอ่ะนะ

ว่าทำไมต้องเจอแต่เพื่อนที่ไม่ค่อยจริงใจ

เวลาเพื่อนๆมองอะไรกัน

เคยมองถึงจิตใจกูบ้างไหม

เคยคิดมองความรู้สึกของกูบ้างไหม

ที่จะรู้สึกยังไง?

เหมือนกับว่าไม่ต้องการเพื่อนอย่างกูเลยว่างั้น?

มันก็เป็นแบบนี้สะทุกที

 

เบื่อ เบื่อไปหมด

ทำไมนะ

ถึงไม่เข้าใจกูกันบ้าง

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ไหนก้อเหมือนๆกันหมด

ต่างกันตรงไหน?

 

ใกล้สอบละ

ได้เวลาอ่านหนังสือแล้วนะเนี่ย

 

ปีใหม่อยากเจออะไรที่ดีๆกว่านี้

อยากเห็นเพื่อนเปลี่ยนไปบ้าง

จะกี่ทีๆมันก้อเหมือนๆเดิม

มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันเลย

เฮ้อ...

 

ปล.รักพลอยจัง จุ๊บๆ

 

ไม่ได้มีการทำซุ้มนานมากทีเดียว

ก็ม่ะคืนก็ได้สนุกไปกับการทำซุ้ม

ที่ไม่ได้ทำมานาน(ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร)

เพราะอะไรถึงสนุกนะหรอ

ก็เพราะว่ามันเป็นของสาขาไง

ได้อยู่กันแบบรุ่นพี่รุ่นน้อง

ได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง

ได้เห็นใครหลายๆคนที่พอจะพึ่งได้ในอนาคต(มั้ง)

แต่ก้อนะ...

ระยะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

ได้เลือดออกด้วยว่ะ!!

เล่นมากไปหน่อย

กระลอดช่องเหมือนพวกกายกรรมอ่ะ

ปากกระแทกพื้น

ปากแตกเลยว่ะ 555+

สนุกสนานมากมาย

นึกถึงวันเก่าๆที่ได้อยู่ในรั้ว ซ.ด.

นึกถึงวันที่เคยร้องเพลงในห้อง

เตะบอล และก้ออะไรอีกหลายๆอย่าง

วันที่มีความสนุกเสมอมา

และอยากกลับไปวันนั้นอีกครั้ง

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

แต่มันก็ยังคงเป็นความทรงจำที่น่าประทับใจเสมอ

และก็ยังเป็นความทรงจำที่ดีและจะจำมันตลอดไป

ขอโทดที่กลับไปเตะบอลไม่ค่อยได้

เพราะมันไม่มีเวลาจริงๆว่ะ

 

ปล.รักหมาน้อยจัง มีคนดูแลด้วยเวลาไม่สบาย รักที่สุดเลย จุ๊บๆ

4เดือนแล้วสินะ

ที่ได้คบกะใครบางคน

รู้สึกดีกว่าที่เคยคบๆใครหลายๆคนมา

แต่...

ถ้าถามว่ารักไหม?

ไม่รักมากหรอก

แค่รักโคตรๆเลย

ผูกพันมากด้วย

ไม่อยากจะเลิกกันเลย

ถ้าเป็นไปได้นะ...

 

คงมีหลายๆครั้งที่ต้องทะเลาะกัน

แต่ไม่อยากทะเลาะเท่าไรอ่ะนะ

แต่ก้อบางทีก้อไร้สาระจริงๆ

รักพลอยน้า จุ๊บๆ

ชีวิตคนเราถ้าถามว่าเกิดมาเพื่ออะไร?
คงจะเกิดมาเพื่อตัวเอง
แล้วถ้าย้อนถามกลับไปว่า
แล้วทำไมต้องทำให้เพื่อคนอื่นด้วยละ
ในเมื่อเกิดมาเพื่อตัวเอง
หลายต่อหลายครั้งที่เคยถามตัวเอง
ว่าเกิดมาเพื่ออะไร
ในความเป็นจริงก็คงไม่มีใครรู้
ว่าความจริงนั้นเราเกิดมาเพื่ออะไรกัน
อาจจะเกิดมาเพื่อใช้กรรมในชาติก่อนๆ
อาจจะเกิดมาเพื่อทำบุญสะสมแต้มเพื่อแลกซื้อของ
เดินผ่านสะพานลอยหรือตามป้ายรถเมย์
เห็นขอทาน หรือ คนบ้า และคนที่นอนอยู่แถวนั้น
พวกเขาเกิดมาทำไม แล้วเขาจะอยู่ไปเพื่ออะไร
คงไม่มีคำตอบอีกนั้นแหละ
แต่ในความรู้สึกของคนๆนึง
คงจะไม่ได้เกิดมาเพื่อตัวเองหรอก
เกิดมาเพื่อคนอื่นมากกว่า
อยากทำอะไรให้คนอื่นภูมิใจในตัวเอง
แต่มันไม่เคยที่จะมี
พ่อแม่ก็ไม่รู้จะภูมิใจในตัวเราสักแค่ไหน
กับการที่เราเกิดมา
ยังไม่รู้วาได้ทำอะไรให้พ่อแม่บ้าง
เบื่อตัวเอง...

กับวันนี้ที่ยังไม่ได้ทำอะไรให้พ่อแม่เลย

อยากทำอะไรให้

แต่ก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง

อยากตอบแทนบุญคุณหลายๆอย่าง

ตั้งแต่ที่ให้เราได้เกิดมา

เดินดูไปตามเส้นทางหลายๆสาย
คงเห็นได้หลายๆอาชีพ
ตำรวจ นักธุรกิจ นักบริหาร แม่ค้าพ่อค้าขายของ
และอื่นๆ อีกเยอะ
เราจะทำอะไรได้บ้าง ถ้าถึงจุดๆนั้น
เราจะต้องเจอใครอีกสักกี่คน
เจอปัญหาอีกกี่ร้อยพันที่ต้องฟันฝ่า
จะต้องทำงานกับคนที่ไม่ชอบอีกสักกี่คน
วันนี้เราควรต้องทำยังไง
เราต้องทำอะไร เพื่ออะไร?
เมื่อไหร่จะได้เห็นจุดยืนของตัวเองสักที
ว่าเรายืนอยู่ตรงไหน
ตอนนี้มันก็ยังคงแย่เหมือนเดิม
ไม่ต่างอะไรกับเมื่อก่อนเลยสักนิดเดียว

ที่ชีวิตมันเหมือนไม่ค่าอะไรสำหรับใคร

ยังคงดูไร้ค่าๆเหมือนเดิม

 

เกิดมา 21 ปี ใช้เงินพ่อแม่ไปเท่าไรแล้ว?

ได้ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ขึ้นมาบ้างไหม

แล้วพวกที่ไม่มีเงินจะใช้

เค้าต้องทำยังไง ต้องดิ้นรนแค่ไหน?

กว่าเค้าจะได้มีอย่างเรา

 

เมื่อไหร่จะรู้จักอะไรต่อมิอะไรมากขึ้นนะคนๆนี้
จะต้องให้ผ่านอะไรมีมากมายแค่ไหนมันถึงจะเข้าใจ

ในจุดยืนของตัวเอง

ได้แต่ร้องไห้ให้ปัญหาเมื่อเจอมัน

ไม่เคยรู้จักที่จะแก้ ไม่เคยรู้จักที่จะปรับปรุง

ได้แต่ขี้เกียจไปวันๆ

ทำอะไรไม่ค่อยได้ก็ไม่พยายามที่จะทำมัน

ยังคงที่จะหาจุดยืนของตัวเองต่อไป

เมื่อไหร่จะได้เห็นมันจริงๆนะ

ไอ้คำว่า "ประสบความสำเร็จ" เนี่ย

มันเหมือนจะกลับมาเป็นแบบเดิมอีกแล้ว

แต่กลับไปเป็นเหมือนเดิมเมื่อตอนประมาณ ม.ปลาย

ไม่ได้เป็นอาการอย่างงี้มานานมากแล้วนะเนี่ย

นานโคตรพ่อเลย

อยากจะบอกว่าเบื่อ เหงา เซ็ง

มันก้อม่ายช่ายสะทีเดียว

แต่มันอาจจะรู้สึกว้างๆเว้งๆไงไม่รุ้

เหมือนมันจะกลัวอะไรต่อมิอะไร

กลัวที่จะเรียนไม่จบ

กลัวที่จะเสียอะไรต่อมิอะไรไป

T-T

 

ทำไงดีช่วยบอกหน่อย

ไม่อยากปิดเทอมเลย

มันเหงาจริงๆ

อยากเจอเพื่อนๆ

อยากเจอใครบางคน

มันคงทำให้สนุกขึ้นมาได้บ้างแหละ

แค่ 1 อาทิต แต่มันเหมือนนานมากเลย

ต้องทำยังไงดี กับอารมณ์นี้

ก้อผ่านวันครบรอบการเป็นแฟน

มันก้อรวม3เดือนแล้วที่มีคนน่ารักๆคนนี้เคียงข้างมาตลอด

มันไม่ได้ดูฝืดกว่าวันอื่นๆหรอก

ไม่ได้ดูฝืดไปกว่าวันธรรมดาของเราเลย

แม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นวันไหนมันก็มีความสุข

และอบอุ่น

ไม่แพ้กันสักวันเดียว

 

แต่..

ถ้าถามว่าวันนี้ทำไมถึงขออยู่คนเดียวละก้อ

ก้ออารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไร

แค่ไม่อยากให้ตัวเองอารมณ์แย่ไปด้วย

รู้ว่าอยากอยู่ใกล้ๆและเป็นห่วง

แต่ก็รู้ตัวเองว่าอารมณ์เสียและชอบพาล

เลยไม่ชอบให้ใครอยู่ด้วยสักเท่าไร

และก้อไม่ได้อารมณ์เสียเพราะตัวเองหรอก

รักตัวเองจะตาย

เรื่องที่เค้าอารมณ์เสียตัวเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่น่าจะถามเลยด้วยซ้ำ

มันไม่จำเป็นต้องบอกด้วยซ้ำไป

ตัวเองก็อ่านเค้าออกหมดแล้วเดี๋ยวนี้

มันไม่เหมือนเมื่อก่อนนิ

ที่ต่างไม่รู้นิสัยกัน

แต่ตอนนี้เราก้อรู้นิสัยกันเยอะขึ้น

รักกันมากขึ้น

บางครั้งเลยทำให้รู้สึกว่าตัวเองรู้อยู่แล้ว

และตัวเองก้อรู้อยู่แล้วจริงๆ

 

3 เดือนที่ผ่านมา..

เค้าไม่ได้ทนตัวเองเลยสักนิด

เค้ารักตัวเองนะรู้ไหม

อยากทำอะไรให้ตัวเองเรื่อยๆ

อยากทำให้ยิ่งกว่าคนอื่นเค้าทำให้กัน

แม้ว่าตัวเองจะขี้หึง

เอาแต่ใจบ้าง

ก้อไม่เบื่อตัวเองหรอกนะ

รักตัวเองเสมอจ้า

 

ปล. ฝันถึงเค้านะจ๊ะ ตั้งใจสอบละ

สิ่งต่างๆได้เข้ามาเยอะในชีวิตช่วงนี้

มันไม่ต่างอะไรเลยกับเมื่อก่อน

มันมีแต่ปัญหาเข้ามาเรื่อยๆจริงๆ

แต่เมื่อไหร่มันถึงจะเพียงพอ

ไม่เข้าใจมันเลย

กับเรื่องเล็กๆมันก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้

แล้วก้อเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง

ส่วนเรื่องดีๆที่เข้ามามันก้อไม่ดีมากมายเลย

อยากให้เรื่องร้ายๆเบาลงกว่านี้นะ

เบื่อที่จะเจอ เบื่อที่จะแก้

เบื่อที่จะเครียด

ทำไม ทำไม และทำไม...

ต้องมาเจอกับอะไรอย่างนี้นะ

สงสัยวันที่จะไม่ต้องเจอกับอะไรอย่างนี้

คงต้องเป็นวันตายแหงมๆ

แต่คงม่ายช่ายทางออกของเราที่จะมาเลือกเส้นทางนั้น

เพราะยังเหลือฝันที่ต้องทำอีกฝันหนึ่ง

คงต้องอยู่รอดไปก่อนแหละนะ เหอะๆ

 

ทำไมช่วงนี้งานมันเยอะจริงๆนะ

แต่มันก้อขี้เกียจสะไม่มี

ยอมรับเลยว่าขี้เกียจ

ก็มันไม่อยากทำอะไรนิหว่า

ไม่รู้จะทำยังไง

เกมเล่นไปก้อเบื่อๆ

ไม่รู้ดิ...

ใครเป็นอาการอย่างนี้ช่วยบอกที

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร

ก็ไปลองปรึกษาอาจานมานะ

เค้าก็บอกว่ายังไม่รู้จุดยืนของตัวเอง

ต้องลองไปหางานทำข้องนอกดู

แล้วจะได้รู้ว่าเราเก่งเราอ่อนแค่ไหน

เราต้องการยืนอยู่ตรงจุดไหนของสังคม

มันก้อคงถูกของอาจานจริงๆนั้นแหละ

อาจานเค้าจะฝากให้ไปฝึกงานที่นึงตอนปิดเทอม

แต่ไม่ค่อยอยากไปที่เค้าเสนอให้สักเท่าไร

กลัวทำเค้าขายหน้า

เพราะว่ามันเหมือนกับแบกหน้าอาจานไปด้วย

คงต้องคิดดูใหม่

 

ช่วงนี้ก้อพึ่งผ่านวันเกิดใครบางคนมา(คนรัก)

ก้อนะ ก้อทำ MV ให้ไม่รุ้ว่าจะชอบแค่ไหน

แต่พอผ่านวันเกิดมาได้ไม่กี่วัน

ก้อเห็นน้ำตาเค้าไปประมาณ 3 ครั้งได้แล้วมั้ง

ไม่เข้าใจเหมือนกัน

มันรู้สึกแปลกๆกับตัวเอง

เหมือนกับว่าช่วยอะไรเค้าไม่ได้เลย

แล้วอย่างงี้อนาคตเราจะต้องทำอย่างไร

กับปัญหาที่จะต้องตามมาเรื่อยๆ

จะต้องเห็นน้ำตาอีกกี่ครั้ง

รู้สึกบางครั้งก้อร้องไห้ไม่เป็นเรื่องเลย

น้ำตาออกง่ายจัง

เราดูแลไม่ดีหรอ T-T

เฮ้อ...

 

 

ปล. รักตัวเองมากมายนะ ไม่อยากให้ร้องไห้เลย เสียใจจริงๆที่บางครั้งก็ไม่คนทำให้ร้องไห้ ต้องเห็นน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งแล้วเนี่ย

เวลาช่วงนี้มันก้อใกล้สอบเข้ามาทุกที

งานมันก้อเยอะหนักหนาเสียจริงๆ

ไม่มีทำอะไรมากมาย ต้องมานั่งเผางาน

งานแล้วก้องานแล้วก้องาน

เยอะไปหมด พึ่งทำ 3D เสร็จ

แต่ก้อมี final project ต่อเลย

ไม่มีเวลาได้คิดเลยว่าจะเอาเกมไหน 

 

และก้อใกล้ถึงวันเกิดคนบางคนละ

ก้ออยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ

อยากเห็นรอยยิ้มของคนๆนั้

อยากให้เค้ามีความสุขจังเลย

คิดถึงวันนั้นจริงๆ เฮ้อ...

อยากทำอะไรให้ตั้งหลายอย่าง

 

ปล.ใกล้สอบแล้วด้วยทำไงดี ยังไม่ได้อ่านอะไรเลย เศร้าใจ งานก้อต้องมาเผา

อะไรสำคัญกว่ากันระหว่างเพื่อนกะแฟน
บางครั้งคนเราอาจเลือกไม่ได้ระหว่างเพื่อนหรือแฟน
แต่ทำไมกูต้องมาตกอยู่ในภาวะนี้ด้วย
ว่าเพื่อนกูคนนึง ได้เลือกไม่ได้ระหว่างพวกกูหรือแฟน
พอทะเลาะกันก้อทิ้งทั้งสองอย่างไป คือทิ้งเพื่อนและทิ้งทั้งแฟน
แต่ถ้าเกิดเป็นกู รู้ม่ะ?
ว่ากูจะทำยังไง กูดูอยู่สองอย่างด้วยกัน
อย่างแรก กูดูระยะเวลา ว่าคบใครมานานกว่ากัน
อย่างที่สอง กูดูความผิดถูก ว่าใครผิดใครถูก
ถ้าเพื่อนกูคบมาก่อนกูก้อจะเลือกเพื่อนไม่เลือกแฟนแต่...
ถ้าเพื่อนกูผิดก้อจะเลือกแฟนทันที
แต่กรณีที่สอง....
ถ้าเพื่อนกูคบหลังแฟน ย่อมเลือกแฟนเป็นธรรมดาแต่ถ้า..
แฟนผิดก้อจะว่าแฟน เลือกเพื่อนเช่นกัน
บางครั้งคนเราแค่คิดเรื่องแค่นี้คิดกันไม่ได้
พยายามตัดสินใจผิดๆ ไม่เคยฟังคนที่มีประสบการ์ณมาก่อน
ก็ไม่เข้าใจ...
และก้อจะพยายามบอกตัวเองและบอกคนอื่นว่า
ว่านั้นคือสันดานหรือนิสัยที่แก้กันไมได้
แต่จริงๆแล้ว คำว่าสันดานหรือนิสัยที่แก้ไมได้
มันแก้ได้หมดและ...
มันอยู่ที่ตัวเราเองว่าจะโกหกตัวเองไหมว่าแก้ไม่ได้
จริงๆ มันแก้ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นความเห็นแก่ตัวที่กูเคยเป็นแต่ก่อน
หรือเอาแต่ใจ ยังไงกูก้อต้องได้ กูก็ยังแก้ได้หมด
กูแค่อยากถามว่า...
มึงจะยอมแพ้คนอย่างกูที่ซึ่งไม่มีอะไรดีสักเท่าไรเลยหรอไง???
ถ้ามึงยอมแพ้แล้วเปลี่ยนตัวเองไม่ได้ กูควรจะเรียกมึงว่าอะไรดี?
ไอ้เข้ภูเขา สมควรไหม?
หรือจะเป็นอะไรที่แรงกว่านั้น
คิดดูใหม่นะ คนเราปรับตัวกันได้
และกูพร้อมที่จะให้อภัยเสมอ และรอแกกลับมาเท่านั้น
แต่ขออย่างนะ กลับมาขอกลับมาเป็นคนใหม่
ไม่ช่ายอย่างเดิม

 

อีกอย่าง...

กูเป็นอะไรของใครกันแน่

เป็นแค่แพะตัวหนึ่งช่ายไหม?

หรือเป็นแค่ไอ้เข้ภูเขาของใคร

ต้องการให้กูเป็นอะไร ยืนตรงตำแหน่งไหน

แล้วทำให้สบายใจ พอใจ

กูพร้อมที่จะทำให้

กูคิดว่ากูก้อไม่สวมหน้ากากเข้าหา

คนที่กูไว้ใจแล้วนะ

แต่ทำไมจะต้องทำอย่างงี้กะกูด้วยกูไม่เข้าใจอย่างแรงว่ะ

 

ปล.ม่ายช่ายหมาน้อยนะ อย่าเข้าใจผิด แค่อยากระบายก้อต้องขอโทด ถ้าคนอ่านเข้าใจผิด

หลังจากที่เสร็จ

จากการรับน้อง ตจว.

และกีฬามหาลัยโลก

รู้สึกโล่งสบายใจยังไงไม่รู้

เหมือนงานใหญ่ๆมันหมดลงไป

ทำให้รู้สึกดีๆหลายอย่างด้วยกัน

ทำให้อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง

กินเหล้าบ้าง

เล่นเกมเหมือนคนอื่นที่เค้า

เห็นแก่ตัวกันบ้าง

มันก็ผ่านอะไรมาเยอะ

เกลียดอะไรชอบอะไร

ขอไม่บอกมันละกัน

เพราะมันก็หลายเรื่องเหมือนกัน

ผ่านมาด้วยน้ำตา

หลายต่อหลายครั้ง

ผ่านมาด้วยรอยยิ้ม

ก้อมากมาย

มันคงเป็นความทรงจำที่ดี

ว่าเราได้ผ่านอะไรมาบ้าง

ได้เจอกับอะไรมาบ้าง

แต่เราก็ได้ล้มลงเป็นเหมือนกัน

แต่ก็ยังลุกขึ้นมาได้

ทำให้ผ่านมาได้จนวันนี้

ขอบคุณทุกๆกำลังใจ

ขอบคุณทุกๆแรงที่คอยช่วยกันมา

ขอบคุณป๊าม๊าที่ทำให้ได้มีวันนี้

ขอบคุณเพื่อนๆหลายๆคน

และสุดท้ายขอบคุณกำลังใจดีๆ

จากใครบางคนที่มีเสมอมา

 

หลังจากนี้ก็ช่ายว่ามันจะจบลงสะทีเดียว

เพราะชีวิตยังมีให้เดินต่อไป

ให้สู้มันต่อไปให้เดินไปข้างหน้า

ไม่ช่ายมองสิ่งที่อยู่ข้างหลัง

อยากจะขอโทดถ้าทำอะไรต่อมิอะไร

ไม่ดีให้ใครหลายๆคน

แต่ก็ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกัน

อยู่ข้างกันเสมอ

มันเป็นงานที่แสนจะภูมิใจมากมาย

ถึงใครจะไม่เห็นคุณค่าของคนอย่างเราก็ตาม

อาจจะเหมือนไม่ได้ทำอะไร

แต่รู้ม่ะมันแบกอะไรไว้มากแค่ไหน

ทรมาณมากแค่ไหน

อึดอัดมากแค่ไหน

แต่ก็ช่างมันเถอะ

มันผ่านพ้นมาแล้วละ

แค่สู้ต่อไปวันข้างหน้า

ยังมีปัญหาที่จะเข้ามาเรื่อยๆ

ขอบอกแค่ว่า

"พร้อมเสมอนะ สำหรับทุกปัญหา"

 

ปล.ขอบคุณน้องๆทุกคนที่ยังให้ความเคารพกัน

ปล2.ขอบคุณหมาน้อยที่อยู่ข้างๆกันทุกโอกาส

 หนึ่งเดือนแล้วสินะ

ที่มีหมาตัวนี้เข้ามาในชีวิต

มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาตลอดเลย

ยกเว้นเรื่องรับน้อง

วันนี้ไปกีฬามหาลัยโลกด้วยกัน

ต้องไปนั่งตากฝน

ไปดูเค้าโดดร่ม

ไปยกเพลดด้วยกัน

มันก้อรู้สึกเบื่อๆ

แต่รู้ม่ะมีหมาน้อยเลยทำให้ไม่เบื่อเลย

กลับดูมันมีคุณค่ามากกว่าอีก

เพราะว่าได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน

ไม่จากกันไปไหน

ยังไงก้อจะรักหมาน้อยนะ

ไม่เปลี่ยนแปลงๆ

และจะทำตัวให้เหมือนนาฬิกาทราย

เหมือนเดิม

 

ปล.รักนะเจ้าตัวดี พุงน้อย

หลังจากสอบเสร็จ

ก้อกลับมาพักผ่อนที่บ้านบ้าง

จริงๆเสื้อผ้ากับตังหมดอ่ะแหละ

สะอย่างงั้นอ่ะคนเรา

สอบก้อไม่ค่อยได้เท่าไร

เพราะไม่มั่นใจว่าคนอื่น

จะได้คะแนนมากแค่ไหน

อย่างน้อยฉันขอแค่ C+ ขึ้นไปก้อพอใจละ

 

หลังจากที่ผ่านวันเกิด

และเดือนเกิดมามันก้อพึ่งรู้ว่า

เรามีคนเพิ่มเข้ามาในชีวิตมากขึ้น

มีของขวัญในวันเกิด

ทั้งที่ไม่มีของขวัญมานานแล้ว

ถูกใจสุด สงสัยเป็นของที่ติดตัวตลอดอ่ะมั้ง

ไม่ได้เปลี่ยนมานานมาก

แต่มันก้อปลื้มใจแหละมั้ง

ที่มีบางคนซื้อให้

แต่ก้อไม่ช่ายของขวัญอันอื่นจะ

ไม่ปลื้มใจอ่ะนะ

แต่มันเป็นคนละแบบกัน แหะๆ

 

รู้เพียงว่าในวันที่เป็นวันคล้ายวันเกิดนั้น

ไม่ว่าจะเป็นพ่อกับแม่หรือครอบครัว

ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่ด้วยกันวันฉลอง

หรือว่าจะเป็นคนที่โทรมาบอก

คนเหล่านี้มันทำให้ซึ้งกินใจได้นาน

เหมือนกันนะ เพราะอะไรนะหรอ?

ก้อคงทำให้ไม่คิดสั้นด้วยแหละมั้ง

กับปัญหาที่เข้ามาเรื่อยๆ

กับอะไรที่ต้องฟันฝ่า

มันทำให้ได้รู้ว่า...

คนที่อยู่เคียงข้างเรา

มันเยอะแค่ไหน

คนที่อยากให้เราฟันฝ่ามันไปได้

มีเยอะแค่ไหน และ...

คนไหนบ้างที่ดูถูกเราไว้

คนไหนที่กดดันเวลาเราทำอะไร

คนไหนที่ไม่เคยจะคิดว่าเราเป็นเพื่อน

คนไหนที่ไม่เคยจะคิดช่วยแม้แต่น้อยนิด

โตมันจนขนาดนี้

มันทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

อายุก้อปาเข้าไป 21 ปีละ

เห็นอะไรมาก้อมาก

เสียน้ำตาไปก้อเยอะ

ขอบคุณพ่อกะแม่ที่ทำให้ได้มีวันนี้

ขอบคุณหลายๆคน

ที่ยังอยู่ข้างๆกันในเวลาที่มีปัญหา

ขอบคุณหมาน้อยที่ยังรักกัน

แม้จะทะเลาะกันบ้างในบางครั้ง

ขอบคุณสำหรับทุกปัญหาที่

ถยอยเข้ามาใส่จนผ่านมา 21 ปี

ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างจ๊ะ

21 ปี แล้วนะ

 

รักทุกคนนะ ที่คอยดันอยู่ข้างหลัง ให้พยายามมันต่อไป สู้มันต่อไป จะฝ่าฟันมันไปเรื่อยๆอ่ะแหละ ไม่ยอมแพ้แน่นอน

เพราะปัญหามันมีไว้ให้เข้มแข็ง และเหยียบข้ามมันไป

 

ปล. รักหมาน้อยมากนะจ๊ะ คิดถึงจังเลยวันที่กลับบ้านเนี่ย ม่ะมีคนกอดเลย เห้อ..

เฮฮามากมายกับงานฉลอง

ก่อนวันเกิดและก่อนสอบ

ไม่ได้กินเหล้ามานานมาก

สะจายดีว่ะ แต่รู้สึกว่ากินไม่คุ่มเท่าไร

หมดไป 2400 แต่กินได้แค่หมูนิดๆหน่อยๆ

มันแปลกๆว่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกัน

 

มีแอบเซอร์ด้วยการที่

กูกำลังมึนๆไม่รุ้เรื่อง

เอาเค้กมาให้กุสะละ

ก้อเป็นแบบงงๆไปว่ะ 55+

 

แล้วก้อเห็นอีกครั้ง

กับการร้องไห้ของ

หมาน้อย เฮ้อ....

รุ้สึกผิดตลอดไงไม่รุ้

ไม่อยากทำอะไรเลย

ช่วงนี้ไม่อยากเฮฮาเหมือนก่อน

กลัวว่าจะทำให้ร้องไห้เหมือนเดิม

เริ่มเซ็งตัวเองอีกครั้ง

ที่อะไรๆก้อเหมือนว่าตัวเองผิด

ทำอะไรไม่ค่อยจะได้เท่าไรเลย

เมื่อไหร่จะหยุดทำอะไรแย่ๆได้สักทีนะ

เฮ้อ...

เบื่อตัวเองขึ้นไปเรื่อยๆทุกทีๆ

บางครั้งอยากจะทำให้ใคร

แต่มันเหมือนกับมันทำ

แล้วมันโดนว่ากลับมาตลอด

ทั้งๆกับหมาน้อย

อยากจะทำอะไรๆให้มากมาย

แต่กลับทำให้ร้องไห้แทบทุกครั้ง

เฮ้อ...เศร้าจายยยย

ไม่อยากทำให้หมาน้อยร้องไห้เลย

เห็นหมาน้อยร้องไห้กี่ครั้งแล้วเนี่ย

ตั้งแต่ก่อนคบกับหมาน้อยหรือหลังคบกัน

เห็นหมาน้อยร้องไห้ 4 ครั้งเห็นจะได้

เฮ้อ...เบื่อตัวเองว่ะ

 

ปล.รักหมาน้อยมากมาย ไม่อยากเห็นหมาน้อยร้องไห้เลย เสียใจที่ตัวเองเป็นคนทำ

นั่งทำเกม flash ตั้งสองวัน

ไม่ได้หลับไม่ได้นอนสักเท่าไร

เพราะนั่งทำตั้งนาน แก้นู้นแก้นี่

แล้วมันก้อเสร็จสักกะที

แต่เหนื่อยเลยวันนี้

ตอนเช้าก้อแทบจะไปเรียนไม่ทัน

พอเข้าเรียนก้อไปนั่งหลับในห้อง

ไม่สิ ก็ไปจัดเก้าอี้มาเรียงกันแล้วนอน 555+

ประมาณนั้นแบบว่าง่วงจัดว่ะ

เหนื่อยม๊ากมาก

แล้วก้อไปกินข้าวเที่ยงที่BKK

กินกะหมาน้อยแล้วก้อรุ่นน้องอีกหลายคน

จากนั้นประชุมสาขาตอน 6 โมงเย็น

เหมือนงานมันเข้ามาอีกแล้วว่ะ

ได้พักแค่แปปเดียวเองนะเนี่ย

ต้องกลับมาทำงานรับน้องอีกแล้วหรอ?

เห้อ!!!แค่คิดก้อเหนื่อยแล้ว

 

วันนี้มีอีกเรื่องที่ฮาๆ และยังฮาได้อีก

ขอหมาน้อยเป็นแฟนตอนประมาณ

4-5ทุ่ม ขอประมาณ 4 รอบเห็นจะได้

กว่าจะยอมตกลง เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน

แต่ตอนตกลงนี่ดิ

ฮาดี เอาผ้าห่มมาคลุมแล้วกดมือถือให้อ่าน

ว่าตกลงเป็นแฟนกัน 555+

ตลกดี เป็นแฟนกันวันที่ 9 นะ

ม่ายช่าย วันที่ 10

 

ปล.รักหมาน้อยนะจ๊ะ คิคิ คิดถึงมากมาย(รู้สึกพึ่งแยกกันนะ 55+) ฝันร้ายจ๊ะหมาน้อย

ชีวิตที่มันเคยผ่านมาแล้ว

มันเหมือนได้กับมาอีกครั้ง

เป็นยังไงก้อเหมือนอย่างเดิม

แก้ไขอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

และไม่รู้ต้องทำยังไง

และมันก้อเป็นอย่างเดิมๆ

ไม่รู้จะเดินอย่างไร

ไม่เข้าใจตัวเอง

ผิดอะไรมากมาย

ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจใครต่อใคร

เรื่อยมา....

ไม่ต่างกับในอดีตเลย

เมื่อไรมันจะไม่เปนอย่างนี้นะ

ลองกลับมาคิดๆดู

ที่เพื่อนไม่มาปรึกษา

หรือไอ้ที่เราบอกว่า

ทำไมเพื่อนต้องเป็นอย่างงั้น

ไม่ดีอย่างงี้

เป็นเพราะตัวเราเองรึเปล่า

ที่มันไม่ดี

มันไม่สมควรเป็นเพื่อนช่ายไหม?

ถึงต้องทำกันอย่างงี้

ก้อคงสมควรจริงๆ

ที่มันต้องเจอกับอะไรอย่างงี้

มันคงต้องทนทรมาณอย่างงี้เรื่อยไป

มันคงไม่สิ้นสุดจริงๆ

การที่เราทำตัวอย่างงี้

มันคงแย่สำหรับใครหลายๆคน

ชาตินี้ก้อทำบุญกันมากๆละกันนะ

เผื่อชาติหน้าจะได้ไม่ต้องมาเจอกับคนอย่างเปรี้ยวอีก

 

เพื่ออะไร....

เกิดมาทำไม?

กรรมชาตินี้ทำไมมันเยอะจัง

ไม่เข้าใจตัวเอง

อยากตาย!!

ไม่อยากอยู่เลย

ทำอะไรก้อไม่เคยให้ใครภูมิใจ

แม้แต่พ่อแม่

ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนๆ

ตั้งแต่ประถม มัธยม

มันก้อเหมือนๆเดิม

ชีวิตงี่เง่าของผู้ชายคนนึง

ที่เพื่อนไม่คิดที่จะคบ

สงสัยอนาคตคงต้องอยู่คนเดียวแหงมๆ

มันคงนิสัยไม่ดีอย่างที่เค้าว่าๆกันนั้นแหละ

 

สบายมากมาย

หลังจากได้นอนเต็มๆ

กับเค้าสักที

ไม่ได้นอนอย่างงี้มาตั้งนาน

เหนื่อยจังเลย

 

วันนี้จะได้เล่นเกมละ

ดีใจอดเล่นมานานมาก

ไม่เหมือนคนอื่นๆเลย

ได้เล่นเกมสบายๆ

ไม่เห็นต้องทำอะไรมากมาย

อย่างเรา....เห้อ

สบายกันจังเนอะ

อยากออกจากตำแหน่งประธานละ

ไม่รู้เหมือนกัน

แต่บอกปู่รหัสละ

ก้อมันไม่ได้ยึดติดตำแหน่งนิ

ไม่ชอบที่จะเป็นผู้นำอะไรขนาดนี้เหมือนกัน

ไม่รู้จะแบ่งงานยังไง

แบ่งไม่เป็นนิหว่า

ชอบที่จะทำอะไรเองมากกว่า

ขอบอกว่าทำมาเหนื่อยมากนะ

แต่ก้อยังมีคนเห็นเหมือนกัน

ใครไม่เห็นก้อไม่เป็นไร

ไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้ว

ขอแค่คนที่เรารักเห็นว่าเราเป็นไง

ก้อพอใจละ

 

คิดถึงหมาน้อยจังเลย

วันนี้หมาน้อยกลับบ้าน

รู้สึกเหงาๆขึ้นมาทันที

รักหมาน้อยยังไงไม่รู้

อยากให้หมาน้อยกลับมาเร็วๆจังเลย

อยากไปกินข้าวด้วย

อยากนอนคุยกัน

อยากเดินเล่นด้วยกัน

เห้อ....

 

ปล.รอหมาน้อยกลับมานะ รักหมาน้อยเสมอจ้า จุ๊บๆ

ก้อไม่รู้ว่าทำไม

มันถึงเกิดขึ้นได้

และไม่รู้ว่าอะไรเป็นต้นเหตุ

ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร

แต่คงจะไม่มีอีกแล้วจริงๆ

ที่เค้าจะกลับมา

 

ผ่านอะไรมาด้วยกันก้อเยอะ

แต่คงจะไม่มีอีกแล้ว

ที่จะมีคนยืนเคียงข้าง

ได้อย่างเปิ้ล

อยากบอกรักจนนาทีสุดท้าย

แต่ครั้งนี้ไม่รู้จะพูดอะไร

ออกจากปากเหมือนกัน

 

อยากจะร้องไห้เหมือนกัน

แต่มันร้องไม่ออกและจริงๆ

มันเสียใจแต่บอกไม่ถูก

มันยังเสียใจอยู่ทุกนาที

แต่ไม่รู้ต้องทำยังไง

คงต้องอยู่อย่างทรมาณอย่างงี้

เนี่ยแหละ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะลืมเธอได้

 

ปล.อยากตายว่ะ เบื่อตัวเอง ไม่เข้าใจตัวเอง เจ็บปวด ทรมาณ

การทำรับน้องได้ทำให้

เราได้เจอกับอะไรๆ

หลายๆอย่างด้วยกัน

มันทำให้มองเห็น

ในมุมที่ไม่เคยมองเห็น

คนที่ช่วยเราได้จริง

หรือดีแต่ปาก ความรับผิดชอบไม่มี

แต่ทำตรงจุดๆนี้

มันได้แบกรับอะไรหลายๆอย่าง

แต่กลับรุ้สึกคุ้มค่ากับการที่ได้มาทำ

เมื่อวานน้องโดนพวกวินัยลง

แล้วเจอสั่งบูมมหาลัย

แต่บูมกันไม่ได้

ตรงนี้ไม่เท่าไร

ถึงจะบูมไม่ได้ก้อไม่เป็นไร

แต่น้องๆกลับไปซ้อมบูมตอนที่พี่ปีสอง

อย่างเราโดนว่าอยุ่

รู้สึกดีใจเหมือนน้องมันรัก

คุ้มค่ามากเลย

ซึ้งใจจริงๆกับน้องๆ

 

แต่...

มีอีกเรื่องที่อยากจะบอก

มันคงไม่มีอะไรคุ้มค่ามากไปกว่า

ได้มีเปิ้ลอยู่ข้างๆ

ประมาณวันจันโดนเปิ้ลบอกเลิกตอนกลางคืน

เป็นอันนอนไม่หลับ

แทบคลั่ง

แต่พอมาตอนเช้าก้อมาคืนดีกัน

ก้อดีใจนะ

ไม่อยากเสียเปิ้ลไปจริงๆ

ดีใจที่เปิ้ลกลับมา

เพราะไม่อยากตามหาใครอีกแล้ว

ดีใจที่สุดเลยรู้ม่ะ

รักเปิ้ลน้า

3เดือนแล้วสิที่เราได้คบกัน

ตลอดเวลาสุขใจจริงๆ

ขอบคุณที่มีโอกาสให้เปรี้ยวได้รักเปิ้ลนะ

 

ปล.คิดถึงเปิ้ลจังได้คุยกันน้อยมากเลย อยากมีเวลาให้นะ ขอเวลาหน่อยอีกแปปเดียวมันก้อจะจบเดือนแล้วละ

    แล้วเราก็จะได้คุยกันเหมือนเดิม

 

วันนี้เป็นวันรับสาขาน้องวันแรก

หลังจากรับน้องหรือดูแลน้องปฐมนิเทศ

มาสองวันแล้ว

สองวันแรกกลับรู้สึกปัญหามันเยอะมากกว่าวันนี้

เป็นสองถึงสามเท่าเลยด้วยกัน

วันนี้เริ่มรู้สึกดีๆขึ้นมาหน่อย เพราะน้อง

ให้ความร่วมมือพอสมควร(ในสาขานะ)

อืม รับสาขาไม่มีปัญหาอย่างที่คิดเท่าไร

ชอบรับสาขามากกว่าจังเลย

 

เฮ้อ...

วันครบรอบการเป็นแฟนของเดือนที่สามนี้

รู้สึกแย่จังไม่เหมือนทุกๆทีเลย

ตลอด 1 อาทิตที่ผ่านมา

เปิ้ลหาว่าเปรี้ยวไม่มีเวลาให้เปิ้ลเลย

ก้อยอมรับว่ามันก็จริง

แล้วมาวันนี้รู้นะว่าเปิ้ลมีปัญหาเครียดๆเข้ามา

อยากคุยกะเปรี้ยว เปรี้ยวก้อดันไม่ว่างคุย

อยากจะคุยด้วยหรอกนะ

อยากจะร้องไห้ อยากขอโทด

ไม่อยากเสียเปิ้ลไปเลยจริงๆ

แต่ไม่รู้จะทำยังไง

วันนี้แม่โทรมาเรื่องค่าหอที่ยังไม่ได้จ่าย

ก้อไม่พอใจเรื่องไม่มีเวลาอีกเหมือนกันอีกคน

เปรี้ยวควรจะทำยังไง

เปรี้ยวต้องเครียดไหม?

ร้องไห้ไปเหมือนจะช่วยให้สบายใจ

แต่มันยิ่งร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ

ไม่อยากเลย

ไม่อยากให้แฟนใหม่แล้ว

อยากหยุดไว้แค่เปิ้ลจริงๆ

แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

ครบรอบวันนี้เปรี้ยวเศร้าจริงๆ

เปรี้ยวคงไม่อบอุ่นเหมือนเดิม

เปรี้ยวคงเปลี่ยนไปจริงๆ

แต่เปรี้ยวก้อทำดีที่สุดแล้วนั้นแหละ

มีเวลาก้อโทรหาถึงจะคุยได้ไม่นานอ่ะนะ

แต่ไม่รู้จะทำยังไง

ถ้าเปิ้ลจะทิ้ง ก้อสมควรแล้วละ

แต่ขอบอกไว้ว่า

ไม่มีใครสู้เปิ้ลได้จริงๆ

ถ้าไม่มีเปิ้ลก้อไม่มีวันนี้

ไม่ได้มายืนตรงจุดๆนี้

คงลาออกจากประธาน

หรือไม่ก็ลาออกจากสาขาไปแล้วแหละ

 

ปล.รักเปิ้ลเสมอนะ อยากจะมีเวลาให้เหมือนเดิม ใกล้แล้วละ อยากให้เปิ้ลทนหน่อยนะ

ปล2.เหนื่อยจังอยากให้ปัญหามันหมดๆไปเร็วๆนะ

ปล3.ไม่อยากเลิกกะเปิ้ลเลย

วันจันที่ผ่านมาก้อประชุมทั้ง

สโมคณะ และ สโมใหญ่

กว่าจะเลิกก้อเย็นๆแล้ว

พอมาวันอังคารหรือเมื่อวาน

ก้อไปนั่งฟังปฐมพยาบาล

ตอนแรกก้อกะจะกลับมานอน

แต่ก้อดันเจอนายกสโมใหญ่

บอกให้ไปฟังเค้าพูด

ซวยจริงๆ

ไม่น่าไปกวนตีนเค้าเลย

เพราะวันจันไปกวนตีนเค้าก่อน

ขนาดพึ่งรู้จักกันนะเนี่ย

เหอะๆ.....

 

เกลียดคนไม่ทำงานแล้วมาพูดจริงๆ

ทำไมนะ.....

อย่างกูทำพวกนี้

พวกมึงอาจจะมองว่ามันไม่ได้อะไร

แต่มันก้อทำให้กูได้เรียนรู้หลายอย่างว่ะ

ถึงมันจะไม่ได้ตัง ไม่ได้อะไรก้อตาม

แต่มันก้อได้เรียนรู้งาน

ว่าควรต้องเป็นไปย้งไง

ม่ายช่ายอย่างพวกมึง ที่แบ่งงานกันไม่เป็น

หรือเอาแต่เห็นแก่ตัวอย่างพวกมึง

อยากคิดไงกะกูก้อคิดไปเหอะ

กูไม่สนใจอยู่แล้ว

แต่อย่ามาพูดเกี่ยวกับงานของกู

อย่ามาเสือกถ้าไม่ได้ทำ

จะเกลียดกู จะไม่ชอบกูยังไงก้อช่าง

กูไม่สน กูเลือกเส้นทางนี้

มีคนรู้จักกูเยอะอยู่แล้ว

ทำไมต้องไปสนใจพวกเห็นแก่ตัวอย่างพวกมึงละ

ยังไงกูก้อยังมีเพื่อนโรงเรียนเก่า

ยังไงก้อมีคนที่ทำงานเหมือนกูตั้งเยอะแยะ

กูไม่สนใจหรอกว่ะเพื่อนอย่างพวกมึงนะ

 

เห้อ...

คิดถึงน้องเปิ้ลแทบทุกวันเลย

อยากให้มาอยู่ข้างๆเวลาทำงานที่สุด

ม่ายช่ายเอาน้องเปิ้ลมาทุกข์ด้วยหรอกนะ

แต่การทำงานมันสนุกจริงๆ

ได้รู้จักใครมากมาย

แต่น้องเปิ้ลม่ะชอบสังคม

ก้อรู้อยู่ก้อเลยไม่ได้เอามาอยู่ด้วย

ไม่อยากให้น้องเปิ้ลไปออสเลย

กลัวใจน้องเปิ้ลจริงๆ

ไม่อยากให้ห่างกันเลย

ถึงจะรู้ว่ารักกันก้อเหอะ

ห่วงทั้งความปลอดภัยห่วงอะไรอีกตั้งหลายอย่าง

แต่ก้อนะ

มันยังไม่ถึงวันนั้น

ขอแค่ให้มีน้องเปิ้ลอยู่ทุกวันนี้

ก้อดีใจที่สุดแล้ว

ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้วละ

รักนะยัยตัวร้ายขี้เซา จุ๊บๆ

 

ปล.คิดถึงแกเสมอนะ ขอโทดที่ไม่มีเวลาให้เท่าไรเลย